Wielu przyszłych właścicieli Golden Retrieverów zastanawia się, czy ta urocza rasa ma tendencję do wydzielania nieprzyjemnego zapachu. To naturalna obawa, która często wynika z potocznych mitów. W tym artykule, jako Martyna Pawlak, rozwieję wszelkie wątpliwości, wyjaśniając, skąd biorą się te obawy, jakie są rzeczywiste przyczyny nieprzyjemnego zapachu u Goldenów oraz co najważniejsze jak skutecznie zapobiegać problemom i dbać o to, by Twój Golden pachniał świeżością.
Zdrowy Golden Retriever nie śmierdzi poznaj przyczyny i rozwiązania problemu nieprzyjemnego zapachu
- Zdrowy i zadbany Golden Retriever nie wydziela nieprzyjemnego zapachu; intensywny "zapach mokrego psa" jest naturalny dla rasy.
- Nieprzyjemny odór najczęściej sygnalizuje problemy zdrowotne lub zaniedbania pielęgnacyjne.
- Główne przyczyny to choroby skóry, infekcje uszu, problemy z jamą ustną i gruczołami okołoodbytowymi.
- Kluczem do utrzymania psa w czystości i bez nieprzyjemnego zapachu jest regularna, odpowiednia pielęgnacja i zbilansowana dieta.
- Każdy niepokojący zapach, zwłaszcza z towarzyszącymi objawami, wymaga konsultacji weterynaryjnej.
Mit "śmierdzącego goldena" skąd się wziął i ile jest w nim prawdy?
Zacznijmy od rozwiania głównej obawy: zdrowy i zadbany Golden Retriever z natury nie ma nieprzyjemnego zapachu. To bardzo ważne, aby to podkreślić. Często spotykam się z pytaniem, czy Goldki "śmierdzą", a źródłem tego mitu jest zazwyczaj intensywny "zapach mokrego psa". Wynika to z ich gęstego, podwójnego podszerstka, który doskonale izoluje termicznie, ale po zmoczeniu zatrzymuje wilgoć i staje się idealnym środowiskiem dla naturalnie bytujących na skórze mikroorganizmów. Kiedy sierść schnie, uwalniają one lotne związki, które my odbieramy jako silny, charakterystyczny zapach. Nie jest to jednak zapach świadczący o chorobie, a jedynie o specyfice rasy i jej przystosowaniu do pracy w wodzie.
Naturalny psi zapach kontra niepokojący odór naucz się je rozróżniać
Kluczem do spokoju jest nauczenie się rozróżniania naturalnego zapachu psa od tego, który powinien wzbudzić nasz niepokój. Zdrowy Golden Retriever powinien pachnieć neutralnie lub bardzo subtelnie, z lekką nutą "psiego" zapachu, który jest dla mnie, jako właścicielki, wręcz przyjemny. To delikatna woń, która nie jest intensywna ani drażniąca. Jeśli jednak Twój pies zaczyna wydzielać silny, nieprzyjemny odór czy to stęchły, słodkawy, rybi, kwaśny, czy po prostu bardzo intensywny i obcy to jest to sygnał, że coś jest nie tak. Taki zapach niemal zawsze świadczy o problemach zdrowotnych lub zaniedbaniach pielęgnacyjnych, które wymagają naszej uwagi.Zapach mokrego psa dlaczego u Goldena jest bardziej intensywny i jak go zminimalizować?
Jak już wspomniałam, gęsty podszerstek Golden Retrievera sprawia, że zapach mokrej sierści jest u nich bardziej wyczuwalny niż u ras o krótszej lub rzadszej sierści. Wilgoć uwięziona w podszerstku stwarza idealne warunki dla rozwoju bakterii i drożdżaków, które naturalnie żyją na skórze psa. Kiedy woda paruje, rozkładające się mikroorganizmy uwalniają lotne związki chemiczne, które odpowiadają za ten charakterystyczny, intensywny zapach. Na szczęście, możemy go skutecznie zminimalizować.- Dokładne suszenie: To absolutna podstawa. Po każdym zmoczeniu (kąpiel, deszcz, pływanie) musimy bardzo dokładnie wysuszyć sierść Goldena. Użyj ręczników o wysokiej chłonności, a następnie suszarki do włosów ustawionej na chłodny lub letni nawiew. Pamiętaj, aby suszyć warstwami, docierając aż do skóry.
- Regularne szczotkowanie: Pomaga usunąć martwy włos i brud, co poprawia wentylację skóry i sierści.
- Czyste legowisko: Regularne pranie legowiska i kocyków pomoże usunąć zapachy, które mogą przenosić się na psa.
- Specjalne ręczniki: Dostępne są ręczniki z mikrofibry lub superchłonne, które znacznie przyspieszają proces suszenia.
Pamiętaj, że samo wysuszenie sierści to klucz do zminimalizowania zapachu mokrego psa. Nie pozwól, aby Twój Golden chodził mokry przez dłuższy czas, zwłaszcza w chłodne dni.

Główne przyczyny nieprzyjemnego zapachu u Goldena
Problemy skórne pod lupą: alergie, łojotok i "hot spoty" jako źródło woni
Golden Retrievery, niestety, mają pewne predyspozycje do chorób skórnych, które są jedną z najczęstszych przyczyn nieprzyjemnego zapachu. Mówię tu przede wszystkim o atopowym zapaleniu skóry, które objawia się świądem, zaczerwienieniem i stanami zapalnymi. Innym problemem jest łojotok, czyli nadmierna produkcja sebum, która prowadzi do przetłuszczania się skóry i sierści, a w konsekwencji do rozwoju bakterii i drożdżaków, wydzielających charakterystyczny, często stęchły lub kwaśny zapach. Nie możemy zapomnieć o tak zwanych "hot spotach" (ostrych, ropnych zapaleniach skóry), które powstają bardzo szybko, często w wyniku intensywnego drapania czy wylizywania. Te wszystkie stany zapalne czy to o podłożu alergicznym, bakteryjnym, czy grzybiczym są głównym winowajcą nieprzyjemnego odoru sierści. Skóra psa jest wtedy podrażniona, a namnażające się mikroorganizmy wydzielają substancje o bardzo intensywnym zapachu.
Uwaga na uszy! Dlaczego zwisające uszy Goldena to idealne miejsce dla infekcji?
Zwisające uszy Golden Retrieverów są urocze, ale niestety stwarzają idealne warunki dla rozwoju infekcji. Słaba wentylacja wewnątrz kanału słuchowego, w połączeniu z ciepłem i wilgocią, sprzyja namnażaniu się bakterii i grzybów, zwłaszcza drożdżaków. Infekcje uszu, czyli zapalenia ucha zewnętrznego (otitis externa), są bardzo częste u tej rasy. Charakterystycznym objawem jest nieprzyjemny zapach z ucha, często opisywany jako słodkawy, stęchły lub wręcz gnilny. Pies może również potrząsać głową, drapać się po uszach, a wewnątrz ucha możemy zauważyć zaczerwienienie, obrzęk lub wydzielinę. Regularna kontrola i czyszczenie uszu to podstawa profilaktyki.
Co czuć z pyska? O kamieniu nazębnym i higienie jamy ustnej słów kilka
Nieprzyjemny zapach z pyska, czyli halitoza, to problem, który dotyka wielu psów, a Golden Retrievery nie są wyjątkiem. Najczęstszą przyczyną jest nagromadzenie kamienia nazębnego, który jest siedliskiem bakterii. Te bakterie, rozkładając resztki pokarmowe, wydzielają lotne związki siarki, odpowiedzialne za bardzo nieprzyjemny odór. Stany zapalne dziąseł (gingivitis) i zaawansowane choroby przyzębia również przyczyniają się do problemu. Rzadziej, choć warto o tym pamiętać, halitoza może być objawem poważniejszych chorób metabolicznych, takich jak niewydolność nerek czy cukrzyca, lub problemów z układem pokarmowym. Dlatego tak ważna jest regularna higiena jamy ustnej i kontrola weterynaryjna.
Kłopoty "od tyłu": tajemnica gruczołów okołoodbytowych i ich wpływu na zapach
Problemy z gruczołami okołoodbytowymi to dość częsta, choć często pomijana, przyczyna nagłego i bardzo intensywnego, "rybiego" zapachu u psa. Gruczoły te, położone po obu stronach odbytu, produkują wydzielinę o silnym zapachu, która normalnie jest opróżniana podczas defekacji. Jeśli jednak gruczoły są przepełnione, zatkane lub dochodzi do stanu zapalnego, wydzielina gromadzi się, a pies może próbować ulżyć sobie, "saneczkując" (pocierając zadem o podłoże) lub intensywnie wylizując okolicę odbytu. Do problemów z gruczołami predysponuje m.in. nieprawidłowa dieta (za mało błonnika), otyłość, a także alergie. Jeśli zauważysz takie objawy i poczujesz ten charakterystyczny zapach, konieczna jest wizyta u weterynarza.
Czy zła karma może sprawić, że pies zacznie brzydko pachnieć? Wpływ diety na zapach ciała
Zdecydowanie tak! Jakość karmy ma bezpośredni wpływ na stan skóry, sierści i ogólny zapach psa. Dieta uboga w niezbędne składniki odżywcze, zwłaszcza kwasy tłuszczowe Omega-3 i Omega-6, może prowadzić do przesuszenia skóry, matowej sierści i zwiększonej podatności na infekcje skórne, które z kolei są źródłem nieprzyjemnego zapachu. Karmy zawierające słabej jakości składniki lub takie, na które pies jest uczulony, mogą wywoływać reakcje alergiczne objawiające się świądem i stanami zapalnymi skóry. Z kolei odpowiednia ilość błonnika w diecie jest kluczowa dla prawidłowego opróżniania gruczołów okołoodbytowych. Wybierając dobrą, zbilansowaną karmę, a w przypadku alergii karmę hipoalergiczną, możemy znacząco poprawić kondycję skóry i sierści naszego Goldena, a co za tym idzie, zredukować nieprzyjemny zapach.
Twój pachnący Golden: Kompletny poradnik pielęgnacji
Kąpiel idealna: jak często, w czym i jak suszyć, by nie zaszkodzić?
Kąpiel Goldena to sztuka, która wymaga uwagi, zwłaszcza ze względu na ich gęstą sierść. Zbyt częste kąpiele mogą usunąć naturalną warstwę ochronną skóry, prowadząc do jej przesuszenia i podrażnień. Zazwyczaj zalecam kąpiele raz na 2-3 miesiące, chyba że pies jest wyjątkowo brudny lub ma problemy skórne wymagające częstszych zabiegów leczniczych. Pamiętaj, aby zawsze używać wyłącznie szamponów przeznaczonych dla psów, najlepiej o łagodnym składzie, dostosowanych do typu sierści i skóry Twojego pupila. Najważniejszym elementem po kąpieli jest jednak dokładne wysuszenie futra. To klucz do zapobiegania odparzeniom, rozwojowi grzybów i bakterii oraz, co za tym idzie, nieprzyjemnemu zapachowi. Użyj chłonnych ręczników, a następnie suszarki z chłodnym lub letnim nawiewem, susząc sierść warstwami, aż do samej skóry.
- Używaj letniej wody i szamponu dla psów.
- Dokładnie spłucz sierść, aby nie pozostawić resztek szamponu.
- Odsącz nadmiar wody ręcznikami.
- Susz sierść suszarką (chłodny/letni nawiew) warstwami, aż do całkowitego wyschnięcia skóry.
- W razie potrzeby użyj odżywki ułatwiającej rozczesywanie.
Sekret lśniącej i zdrowej sierści: dlaczego regularne szczotkowanie to podstawa?
Regularne szczotkowanie to absolutna podstawa pielęgnacji każdego Goldena i jeden z najskuteczniejszych sposobów na utrzymanie jego sierści w doskonałej kondycji i bez nieprzyjemnego zapachu. Zalecam cotygodniowe szczotkowanie, a w okresie linienia (wiosna, jesień) nawet codzienne. Dlaczego to takie ważne? Po pierwsze, usuwamy martwy włos i brud, który mógłby gromadzić się w podszerstku i być pożywką dla bakterii. Po drugie, szczotkowanie poprawia wentylację skóry, co zapobiega powstawaniu wilgotnych i ciepłych miejsc, sprzyjających rozwojowi drobnoustrojów. Po trzecie, stymuluje krążenie krwi w skórze i rozprowadza naturalne oleje, co sprawia, że sierść jest lśniąca i zdrowa. To prosta czynność, która ma ogromny wpływ na komfort i higienę Twojego psa.
Czyste uszy bez problemów prosta instrukcja profilaktycznej kontroli
Z uwagi na predyspozycje Goldenów do infekcji uszu, systematyczna kontrola i czyszczenie to element, którego nie można pominąć w codziennej pielęgnacji. Pamiętaj, aby robić to delikatnie i z wyczuciem.
- Regularna kontrola: Przynajmniej raz w tygodniu zajrzyj do uszu swojego Goldena. Sprawdź, czy nie ma zaczerwienienia, obrzęku, nadmiernej ilości woskowiny, nieprzyjemnego zapachu lub wydzieliny.
- Użyj specjalnego preparatu: Do czyszczenia uszu używaj wyłącznie płynów przeznaczonych dla psów, dostępnych u weterynarza lub w dobrych sklepach zoologicznych. Nigdy nie używaj wody, alkoholu ani patyczków higienicznych.
- Aplikacja płynu: Wprowadź kilka kropel płynu do kanału słuchowego (zgodnie z instrukcją producenta).
- Delikatny masaż: Delikatnie masuj podstawę ucha przez około 30 sekund, aby płyn mógł rozpuścić woskowinę i brud.
- Usunięcie nadmiaru: Pozwól psu potrząsnąć głową (to naturalnie usunie część rozpuszczonej wydzieliny), a następnie delikatnie przetrzyj widoczne części ucha wacikiem lub gazikiem. Nie wchodź głęboko do kanału słuchowego.
- Po kąpieli/pływaniu: Po każdej kąpieli lub pływaniu upewnij się, że uszy są suche. Możesz użyć wacika do delikatnego osuszenia zewnętrznych części ucha lub specjalnego preparatu osuszającego.
Jak zadbać o świeży oddech Twojego Goldena na co dzień?
Świeży oddech u psa to nie tylko kwestia komfortu, ale także wskaźnik zdrowia jamy ustnej. Oto kilka praktycznych sposobów, by Twój Golden mógł pochwalić się świeżym oddechem:
- Regularne szczotkowanie zębów: To najskuteczniejsza metoda. Używaj specjalnej pasty i szczoteczki dla psów. Nawet kilka razy w tygodniu może przynieść znaczące efekty.
- Gryzaki dentystyczne: Wybieraj te, które są przeznaczone do czyszczenia zębów i redukcji kamienia nazębnego. Pamiętaj, że to dodatek, a nie zamiennik szczotkowania.
- Dodatki do wody pitnej: Dostępne są specjalne płyny, które dodaje się do wody, pomagające w redukcji bakterii w jamie ustnej.
- Sucha karma wysokiej jakości: Chrupanie suchej karmy pomaga mechanicznie ścierać płytkę nazębną.
- Regularne kontrole weterynaryjne: Przynajmniej raz w roku weterynarz powinien ocenić stan jamy ustnej Twojego psa i w razie potrzeby zalecić profesjonalne czyszczenie zębów pod narkozą.

Kiedy zapach to sygnał alarmowy?
Jaki zapach powinien natychmiast skierować Cię do weterynarza?
Zawsze powtarzam, że Twój instynkt jest najlepszym doradcą. Jeśli zapach Twojego Goldena nagle się zmienił i jest dla Ciebie niepokojący, nie zwlekaj z wizytą u weterynarza. Istnieją jednak konkretne rodzaje zapachów, które powinny natychmiast zapalić czerwoną lampkę:
- Rybi zapach: Bardzo często świadczy o problemach z gruczołami okołoodbytowymi.
- Słodkawy lub stęchły zapach z uszu: Niemal zawsze wskazuje na infekcję ucha (bakteryjną lub grzybiczą).
- Bardzo silny drożdżowy/kwaśny zapach z sierści: Może świadczyć o przeroście drożdżaków na skórze, często w przebiegu alergii lub łojotoku.
- Gnilny lub bardzo intensywny, nieprzyjemny zapach z pyska: Sugeruje zaawansowane problemy stomatologiczne lub inne choroby wewnętrzne.
- Zapach moczu z sierści: Może świadczyć o nietrzymaniu moczu lub problemach z nerkami.
- Zapach kału z sierści: Może wskazywać na problemy z wypróżnianiem lub biegunkę.
Przeczytaj również: Szczeniak golden retriever: Jak karmić dla zdrowych stawów i rozwoju?
Jakie inne symptomy towarzyszące brzydkiemu zapachowi wymagają pilnej konsultacji?
Nieprzyjemny zapach często nie występuje sam. Zwróć uwagę na dodatkowe objawy, które w połączeniu z odorem wskazują na konieczność pilnej konsultacji weterynaryjnej:
- Intensywne drapanie, lizanie lub gryzienie skóry: Wskazuje na świąd, często towarzyszący alergiom, infekcjom skórnym lub pasożytom.
- Zaczerwienienie, obrzęk, wypryski, strupy lub łuszczenie się skóry: Klasyczne objawy problemów dermatologicznych.
- Wypadanie sierści lub przerzedzenia: Może być związane z chorobami skóry, alergiami lub problemami hormonalnymi.
- Apatia, osowiałość, zmiany w apetycie lub pragnieniu: Mogą wskazywać na poważniejsze problemy zdrowotne.
- "Saneczkowanie" (pocieranie zadem o podłoże) lub intensywne wylizywanie odbytu: Objawy problemów z gruczołami okołoodbytowymi.
- Potrząsanie głową, drapanie uszu, wydzielina z uszu: Klasyczne objawy infekcji ucha.
- Ocieranie pyska o meble, trudności w jedzeniu: Mogą wskazywać na ból zębów lub dziąseł.





