Jak nauczyć szczeniaka zostawać samemu? Sprawdzony plan!

Zostawienie szczeniaka samego w domu to jeden z największych dylematów, z jakim mierzą się nowi opiekunowie. Obawiamy się o jego bezpieczeństwo, samopoczucie i to, czy nie zdemoluje nam mieszkania. Ten artykuł to kompleksowy przewodnik, który krok po kroku pokaże Ci, jak bezpiecznie i bezstresowo przyzwyczaić Twojego malucha do samotności, rozwiewając wszelkie wątpliwości i dostarczając sprawdzonych rozwiązań.

Zrozumieć szczeniaka: dlaczego samotność to dla niego wyzwanie?

Dla szczeniaka samotność jest czymś absolutnie nienaturalnym. Wyobraź sobie małego, bezbronnego malucha, który nagle zostaje sam w ogromnym, cichym domu. To nie jest złośliwość, gdy płacze czy niszczy to naturalna reakcja na stres i lęk. Zrozumienie tego jest pierwszym krokiem do zbudowania zaufania i nauczenia go, że Twoja nieobecność nie oznacza końca świata.

Instynkt stadny: dlaczego Twój pies nie chce być sam?

Psy są zwierzętami społecznymi, żyjącymi w stadach. Od tysięcy lat ich przetrwanie zależało od bliskości z innymi członkami grupy. Szczenięta, z natury rzeczy, są najbardziej wrażliwe na rozłąkę. Ich instynkt podpowiada im, że samotność to zagrożenie. Dlatego też, gdy zostawiamy je same, mogą odczuwać silny niepokój, który manifestuje się na różne sposoby. To nie jest kwestia złego wychowania, a głęboko zakorzenionej potrzeby bliskości.

Najczęstsze obawy właścicieli: czy zostawianie szczeniaka samego jest bezpieczne?

Jako właścicielka sama doskonale rozumiem te obawy. Czy szczeniak nie zrobi sobie krzywdy? Czy nie zniszczy czegoś cennego? Czy nie będzie cierpiał? To naturalne pytania. Chcę Cię jednak uspokoić: przy odpowiednim przygotowaniu i konsekwentnym treningu, zostawianie szczeniaka samego jest nie tylko możliwe, ale i kluczowe dla jego prawidłowego rozwoju i samodzielności. Pamiętaj, że każdy pies potrzebuje nauczyć się radzić sobie z Twoją nieobecnością.

Czym jest lęk separacyjny i jak go odróżnić od zwykłej nudy?

Lęk separacyjny to poważne zaburzenie behawioralne, które nasiliło się zwłaszcza po pandemii COVID-19, gdy wiele psów przyzwyczaiło się do stałej obecności ludzi. To nie jest zwykła nuda, choć objawy mogą być podobne. Pies z lękiem separacyjnym odczuwa paniczny strach przed samotnością, a jego zachowania są próbą poradzenia sobie z tym ogromnym stresem. Zwykła nuda może prowadzić do niszczenia przedmiotów, ale zazwyczaj nie jest to tak intensywne i niekoniecznie skupia się wokół miejsc związanych z Twoim wyjściem. Pies, który się nudzi, może gryźć kapcie, ale pies z lękiem separacyjnym będzie próbował wydostać się przez drzwi, niszcząc framugi, lub załatwiać się w domu, mimo że był niedawno na spacerze.

• Wokalizacja: Nadmierne szczekanie, wycie, piszczenie, które rozpoczyna się krótko po Twoim wyjściu i trwa przez dłuższy czas.
• Niszczenie przedmiotów: Zazwyczaj skupione na miejscach związanych z Twoim wyjściem drzwiach, oknach, meblach w przedpokoju. Pies może próbować wydrapać się na zewnątrz.
• Załatwianie potrzeb fizjologicznych w domu: Mimo że szczeniak był niedawno na spacerze i potrafi już załatwiać się na zewnątrz, podczas Twojej nieobecności zostawia kałuże lub kupy.
• Nadmierne ślinienie się: Czasami towarzyszy mu drżenie.
• Próby ucieczki: Z klatek, kojców czy nawet przez okna.

[search_image] Bezpieczna przestrzeń dla szczeniaka w domu

Przygotuj szczeniaka i dom na Twoją nieobecność

Odpowiednie przygotowanie to fundament sukcesu w nauce samodzielności szczeniaka. Nie możesz po prostu wyjść i oczekiwać, że maluch poradzi sobie sam. Musisz stworzyć mu środowisko, w którym poczuje się bezpiecznie i komfortowo, a także zapewnić mu odpowiednie zajęcia. To inwestycja, która zaprocentuje spokojem zarówno Twoim, jak i Twojego psa.

Krok 1: Stworzenie bezpiecznej przestrzeni co musisz usunąć, a co zabezpieczyć?

Zanim w ogóle pomyślisz o zostawieniu szczeniaka samego, musisz upewnić się, że jego otoczenie jest w pełni bezpieczne. Szczenięta są jak małe dzieci wszystko biorą do pyska i są niezwykle ciekawskie. Moja zasada jest prosta: jeśli coś może zaszkodzić psu, musi zniknąć.

1. Usuń kable elektryczne: Schowaj je za meblami, użyj osłon kablowych lub po prostu odłącz urządzenia, gdy wychodzisz. Gryzienie kabli to ogromne zagrożenie.
2. Zabezpiecz trujące rośliny: Wiele popularnych roślin domowych jest toksycznych dla psów (np. dracena, monstera, difenbachia). Przenieś je w niedostępne miejsca lub usuń z pomieszczenia, w którym przebywa szczeniak.
3. Schowaj małe przedmioty: Monety, guziki, spinki do włosów, biżuteria, leki wszystko, co szczeniak mógłby połknąć, musi być poza jego zasięgiem.
4. Zabezpiecz meble i cenne przedmioty: Jeśli masz cenne dywany, meble, które łatwo zniszczyć, lub po prostu nie chcesz, aby szczeniak je gryzł, ogranicz mu dostęp do nich. Możesz użyć bramek dla dzieci lub po prostu zamknąć drzwi do niektórych pomieszczeń.
5. Ogranicz przestrzeń: Na początku najlepiej jest ograniczyć przestrzeń szczeniaka do jednego bezpiecznego pomieszczenia (np. kuchni, przedpokoju) lub użyć kojca czy klatki kennelowej. To pomoże mu poczuć się bezpieczniej i zminimalizuje ryzyko zniszczeń.

Krok 2: Kennel, kojec czy pokój? Wybieramy najlepszy azyl dla Twojego malucha

Wybór odpowiedniego azylu dla szczeniaka to kluczowa decyzja. Pamiętaj, że to miejsce ma być dla niego bezpiecznym schronieniem, a nie karą. Moja praktyka pokazuje, że odpowiednio wprowadzona klatka kennelowa jest często najlepszym rozwiązaniem, ale nie jedynym.

• Klatka kennelowa: Jeśli jest prawidłowo wprowadzona, staje się dla psa jego "norą", miejscem, gdzie może odpocząć i czuć się bezpiecznie. Redukuje ryzyko zniszczeń i pomaga psu wyciszyć się. Nigdy nie używaj jej jako kary!
• Kojec: Oferuje więcej przestrzeni niż klatka, jednocześnie ograniczając dostęp do reszty domu. Jest dobrym rozwiązaniem dla szczeniąt, które potrzebują więcej miejsca do ruchu, ale nadal wymagają kontroli.
• Wydzielony pokój: Może to być kuchnia lub przedpokój. Upewnij się, że jest w pełni zabezpieczony i nie ma w nim niczego, co mogłoby zaszkodzić szczeniakowi. To opcja dla psów, które są już nieco bardziej samodzielne i nie mają tendencji do niszczenia.

Krok 3: Zabawki, które ratują meble przegląd interaktywnych i węchowych gadżetów

Nuda to jeden z głównych wrogów spokojnej samotności. Szczeniak, który się nudzi, znajdzie sobie zajęcie często niestety na Twój koszt. Dlatego tak ważne jest zapewnienie mu odpowiednich zabawek, które zajmą jego umysł i ciało. Na rynku jest mnóstwo świetnych rozwiązań, które polecam każdemu właścicielowi.

• Kongi: Gumowe zabawki, które można wypełnić smakołykami (np. pastą, masłem orzechowym, karmą zmieszaną z wodą i zamrożoną). Zajmują psa na długi czas, ucząc go cierpliwości i koncentracji.
• Maty węchowe: Doskonałe do stymulacji umysłowej. Ukryj w nich smakołyki, a szczeniak będzie musiał użyć nosa, by je znaleźć. To męczące i satysfakcjonujące zajęcie.
• Kule smakule: Zabawki, z których wypadają smakołyki, gdy pies je toczy. Zachęcają do ruchu i myślenia.
• Gryzaki naturalne: Suszone uszy, żwacze, kości zapewniają długotrwałe zajęcie i pomagają w higienie zębów. Zawsze upewnij się, że są bezpieczne i odpowiednie dla wieku szczeniaka.

Krok 4: Rola rutyny jak spacer i aktywność przed wyjściem wpływają na spokój psa?

Rutyna to słowo klucz w wychowaniu szczeniaka. Psy uwielbiają przewidywalność, a stały harmonogram dnia daje im poczucie bezpieczeństwa. Zawsze powtarzam moim klientom: zmęczony szczeniak to spokojny szczeniak. Dlatego tak ważne jest, aby przed Twoim wyjściem zapewnić mu odpowiednią dawkę aktywności zarówno fizycznej, jak i umysłowej.

• Długi spacer: Przed wyjściem zabierz szczeniaka na dłuższy spacer, podczas którego będzie miał okazję załatwić wszystkie potrzeby fizjologiczne i porządnie się wybiegać.
• Zabawy węchowe: Krótka sesja z matą węchową lub kulą smakulką przed wyjściem fantastycznie zmęczy umysł szczeniaka.
• Zabawa w aportowanie lub przeciąganie: Kilka minut intensywnej zabawy pomoże mu spalić nadmiar energii.
• Spokojny posiłek: Po aktywności, podaj szczeniakowi posiłek. Pełny brzuszek i zmęczone ciało to idealne warunki do drzemki podczas Twojej nieobecności.

Sprawdzony plan nauki: trening czyni mistrza

Nauka samodzielności to proces, który wymaga cierpliwości, konsekwencji i pozytywnego wzmocnienia. Nie oczekuj cudów od razu. Pamiętaj, że każdy szczeniak jest inny i może potrzebować więcej lub mniej czasu. Moim celem jest pokazanie Ci, jak zbudować pozytywne skojarzenia z Twoją nieobecnością, tak aby Twój pies czuł się komfortowo i bezpiecznie.

Metoda małych kroków: od 5 minut do kilku godzin jak stopniowo wydłużać czas nieobecności?

To absolutnie kluczowa metoda. Nigdy nie zostawiaj szczeniaka od razu na kilka godzin. Musisz budować jego pewność siebie stopniowo. Pamiętaj, że każdy sukces to powód do nagrody i pochwały.

1. Krok 1 (5-10 minut): Zacznij od wychodzenia z domu na bardzo krótki czas. Ubierz się, weź klucze, wyjdź na 5-10 minut, a następnie wróć, zachowując spokój. Powtarzaj to kilka razy dziennie.
2. Krok 2 (15-30 minut): Gdy szczeniak spokojnie znosi 10 minut, stopniowo wydłużaj czas do 15, 20, a następnie 30 minut. Zawsze wracaj, zanim szczeniak zacznie panikować.
3. Krok 3 (1-2 godziny): Po sukcesach z krótszymi okresami, możesz spróbować zostawić go na godzinę, a następnie na dwie. Upewnij się, że przed wyjściem był na długim spacerze i ma dostęp do zabawek interaktywnych.
4. Krok 4 (stopniowe wydłużanie): Kontynuuj stopniowe wydłużanie czasu, zawsze obserwując reakcje szczeniaka. Jeśli zauważysz niepokojące sygnały (niszczenie, wokalizacja), cofnij się o krok i skróć czas samotności.

Magia komend i sygnałów: jak nauczyć psa, że Twoje wyjście to nic strasznego?

Psy są mistrzami w odczytywaniu naszych sygnałów. Ubieranie butów, branie kluczy, zakładanie kurtki to wszystko może być dla szczeniaka sygnałem, że zaraz go opuścisz. Twoim zadaniem jest zdesensytyzowanie go na te sygnały, czyli sprawienie, by przestały wywoływać lęk. Zacznij wykonywać te czynności, ale nie wychodź. Po prostu ubierz buty, a potem usiądź na kanapie. Weź klucze i odłóż je. Powtarzaj to wielokrotnie, aż szczeniak przestanie reagować na te sygnały z niepokojem. Możesz również wprowadzić spokojną komendę, np. "zostań", wypowiadaną cichym, uspokajającym tonem tuż przed wyjściem.

Wprowadzenie do treningu klatkowego: jak sprawić, by szczeniak pokochał swój kennel?

Trening klatkowy to fantastyczne narzędzie, jeśli jest przeprowadzony prawidłowo. Klatka kennelowa powinna być dla szczeniaka bezpiecznym azylem, miejscem, gdzie czuje się komfortowo i może odpocząć. Nigdy, przenigdy nie używaj klatki jako kary!

1. Pozytywne skojarzenia: Na początku zostaw klatkę otwartą, a w środku umieść wygodne legowisko, ulubione zabawki i smakołyki. Zachęcaj szczeniaka do wchodzenia do niej, ale nigdy go nie zmuszaj.
2. Posiłki w klatce: Podawaj szczeniakowi posiłki w klatce. Dzięki temu będzie kojarzył ją z czymś przyjemnym i wartościowym.
3. Krótkie zamknięcia: Gdy szczeniak swobodnie wchodzi do klatki, zacznij zamykać drzwiczki na kilka sekund, a następnie je otwieraj. Stopniowo wydłużaj ten czas, zawsze nagradzając psa za spokój.
4. Zostawianie w klatce: Gdy szczeniak czuje się komfortowo w zamkniętej klatce, możesz zacząć zostawiać go w niej na krótkie okresy, wychodząc z pokoju, a następnie z domu, stosując metodę małych kroków.

Pożegnania i powitania pod kontrolą: kluczowy błąd, którego musisz unikać

To jeden z najczęstszych błędów, jakie popełniają właściciele, a który potęguje lęk separacyjny. Wylewne pożegnania i entuzjastyczne powitania, pełne emocji, wysyłają psu sygnał, że Twoje wyjście i powrót to coś niezwykłego i stresującego. Zamiast tego, staraj się zachować spokój. Wychodząc, po prostu powiedz spokojnie "pa" i wyjdź. Po powrocie, zignoruj szczeniaka przez pierwsze 5-10 minut, dopóki się nie uspokoi. Dopiero wtedy, spokojnym tonem, możesz go przywitać i pogłaskać. To uczy psa, że Twoja nieobecność to nic wielkiego, a powrót to normalna część dnia, a nie powód do euforii czy paniki.

[search_image] Szczeniak śpiący w klatce kennelowej

Bezpieczne ramy czasowe: ile szczeniak może być sam?

Ustalenie realistycznych i bezpiecznych ram czasowych dla samotności szczeniaka jest niezwykle ważne. Pamiętaj, że młody organizm ma swoje ograniczenia, a zbyt długa samotność może prowadzić do frustracji, problemów z czystością i lęku separacyjnego. Zawsze staraj się być elastyczny i dostosować się do potrzeb swojego malucha.

Zasada "wiek w miesiącach + 1": jak obliczyć maksymalny czas samotności?

Wielu behawiorystów i weterynarzy w Polsce posługuje się prostą zasadą, która pomaga oszacować maksymalny czas, jaki szczeniak może spędzić sam. To zasada "wiek w miesiącach + 1". Oznacza to, że jeśli Twój szczeniak ma 3 miesiące, maksymalnie powinien być sam przez 4 godziny. Jeśli ma 4 miesiące, to 5 godzin. Ważne jest, aby pamiętać, że jest to maksymalny czas, a krótsze okresy są zawsze lepsze, zwłaszcza na początku nauki. Szczenię w wieku 8-10 tygodni nie powinno zostawać samo dłużej niż godzinę, ponieważ jego pęcherz jest jeszcze bardzo mały, a potrzeba bliskości ogromna.

Przykłady:

• 2 miesiące: maksymalnie 3 godziny
• 3 miesiące: maksymalnie 4 godziny
• 4 miesiące: maksymalnie 5 godzin
• 5 miesięcy: maksymalnie 6 godzin

Zawsze staraj się, aby te okresy były jak najkrótsze, szczególnie na początku. Lepiej wrócić wcześniej i nagrodzić szczeniaka za spokój, niż zostawić go na zbyt długo i narazić na stres.

Potrzeby fizjologiczne a Twój harmonogram: jak pogodzić pracę z pęcherzem szczeniaka?

To jedno z największych wyzwań. Małe szczenięta mają bardzo małe pęcherze i nie są w stanie długo wytrzymać bez załatwienia potrzeb fizjologicznych. Jeśli pracujesz na pełen etat, musisz znaleźć rozwiązania, które pozwolą szczeniakowi na wyjścia w ciągu dnia. Oto kilka pomysłów:

• Pomoc rodziny/przyjaciół: Poproś kogoś zaufanego, aby wpadł w ciągu dnia i wyprowadził szczeniaka.
• Dog walker: Coraz popularniejsze w Polsce są usługi profesjonalnych wyprowadzaczy psów. To świetna opcja, jeśli nie masz nikogo, kto mógłby Ci pomóc.
• Przerwa obiadowa: Jeśli masz taką możliwość, wróć do domu w przerwie obiadowej, aby wyprowadzić szczeniaka.
• Elastyczny grafik pracy: Jeśli możesz, porozmawiaj z pracodawcą o możliwości pracy zdalnej lub elastycznych godzinach, przynajmniej na początku.

Czy monitoring ma sens? Kiedy warto zainwestować w domową kamerę?

Absolutnie tak! Monitoring psa za pomocą kamer domowych to narzędzie, które osobiście bardzo polecam. Daje on nieoceniony wgląd w to, co dzieje się z Twoim szczeniakiem podczas Twojej nieobecności. Dzięki kamerze możesz:

• Obserwować zachowanie: Zobaczysz, czy szczeniak śpi spokojnie, bawi się, czy może wykazuje objawy lęku separacyjnego (szczekanie, wycie, niszczenie).
• Reagować na niepokojące sygnały: Jeśli zauważysz, że szczeniak panikuje, możesz wrócić do domu lub poprosić kogoś o interwencję.
• Ocenić skuteczność treningu: Kamera pozwoli Ci sprawdzić, czy Twoje metody działają i czy szczeniak robi postępy.
• Uspokoić własne nerwy: Wiedza, że możesz w każdej chwili sprawdzić, co dzieje się z Twoim psem, daje duży komfort psychiczny.

Na polskim rynku dostępne są niedrogie i łatwe w obsłudze kamery, takie jak Xiaomi czy TP-Link Tapo, które świetnie się do tego nadają.

[search_video] Ćwiczenia na lęk separacyjny u psa

Gdy pojawiają się problemy: jak reagować na szczekanie i zniszczenia?

Nawet przy najlepszym przygotowaniu, problemy mogą się pojawić. Ważne jest, aby wiedzieć, jak na nie reagować a przede wszystkim, jakich błędów unikać. Pamiętaj, że karanie psa po fakcie jest nieefektywne i może tylko pogorszyć sytuację. Szczeniak nie rozumie, za co jest karany, a jedynie kojarzy Twój powrót z negatywnymi emocjami.

Mój pies niszczy rzeczy, gdy jest sam co robić (a czego absolutnie nie)?

Niszczenie przedmiotów to częsty problem. Kluczowe jest zrozumienie, dlaczego szczeniak to robi. Czy to nuda, czy lęk separacyjny? Jeśli niszczy wszystko, co popadnie, może to być nuda. Jeśli skupia się na drzwiach, oknach, meblach w przedpokoju, to prawdopodobnie lęk separacyjny.

• Co robić:
  • Prewencja: Zabezpiecz dom (Krok 1), zapewnij bezpieczną przestrzeń (Krok 2) i mnóstwo odpowiednich zabawek (Krok 3).
  • Więcej aktywności: Zapewnij szczeniakowi odpowiednią dawkę wysiłku fizycznego i umysłowego przed wyjściem.
  • Trening: Kontynuuj stopniowe przyzwyczajanie do samotności.
  • Zabawki interaktywne: Zostawiaj mu kongi wypełnione smakołykami, maty węchowe, gryzaki.
• Czego absolutnie nie robić:
  • Nie karaj psa po powrocie: Szczeniak nie skojarzy kary z tym, co zrobił godzinę temu. Będzie kojarzył ją z Twoim powrotem, co tylko zwiększy jego lęk.
  • Nie krzycz: To tylko eskaluje jego stres.
  • Nie sprzątaj zniszczeń w jego obecności: Poczekaj, aż szczeniak będzie w innym pomieszczeniu lub spokojny.

Szczekanie i wycie do sąsiadów: jak skutecznie wyciszyć psa podczas nieobecności?

Szczekanie i wycie to często objawy lęku separacyjnego lub frustracji. To sygnał, że szczeniak nie radzi sobie z samotnością. Rozwiązanie leży w całym procesie treningowym, a nie w szybkich sztuczkach.

• Stopniowa desensytyzacja: Kontynuuj metodę małych kroków. Wychodź na bardzo krótko i wracaj, zanim szczeniak zacznie szczekać. Stopniowo wydłużaj czas.
• Rutyna i zmęczenie: Upewnij się, że szczeniak jest zmęczony fizycznie i umysłowo przed Twoim wyjściem.
• Zabawki interaktywne: Zajmij go czymś, co wymaga koncentracji i wysiłku.
• Biały szum/radio: Niektórzy właściciele puszczają psu cicho radio lub biały szum, aby zagłuszyć dźwięki z zewnątrz i stworzyć bardziej komfortowe środowisko.
• Ignorowanie wokalizacji: Nigdy nie wracaj do domu, gdy szczeniak szczeka. Poczekaj na chwilę ciszy, a dopiero wtedy wejdź. W przeciwnym razie nauczysz go, że szczekanie "przywołuje" Cię z powrotem.

Kałuże i niespodzianki po powrocie: czy to złośliwość, czy objaw stresu?

Zdecydowanie objaw stresu lub niemożności wytrzymania, a nie złośliwość! Psy nie są złośliwe. Jeśli szczeniak, który normalnie załatwia się na zewnątrz, robi kałuże w domu podczas Twojej nieobecności, może to świadczyć o kilku rzeczach:

• Zbyt długi czas samotności: Szczeniak po prostu nie był w stanie dłużej wytrzymać.
• Lęk separacyjny: Stres może powodować mimowolne oddawanie moczu lub kału.
• Problemy zdrowotne: Zawsze wyklucz problemy zdrowotne, takie jak infekcje dróg moczowych. Skonsultuj się z weterynarzem.

Karanie za to tylko pogorszy sytuację. Skup się na skróceniu czasu samotności, częstszych wyjściach i pracy nad lękiem separacyjnym.

Kiedy problem Cię przerasta: sygnały, że warto skonsultować się z behawiorystą

Czasami, mimo wszelkich starań, problem staje się zbyt duży, aby poradzić sobie z nim samodzielnie. To żaden wstyd prosić o pomoc. Wręcz przeciwnie to objaw odpowiedzialności. Oto sygnały, które powinny Cię skłonić do kontaktu z profesjonalnym behawiorystą:

• Intensywne i długotrwałe szczekanie/wycie, które nie ustaje.
• Poważne zniszczenia w domu, zwłaszcza wokół drzwi i okien.
• Samookaleczanie się szczeniaka (np. wylizywanie łap do krwi).
• Uporczywe załatwianie potrzeb fizjologicznych w domu, mimo że szczeniak jest już nauczony czystości.
• Agresja lub panika podczas Twojego powrotu.
• Brak poprawy mimo konsekwentnego stosowania metod treningowych.

Przeczytaj również: Pierwsze strzyżenie szczeniaka: Optymalny czas i kluczowe wskazówki

Twoja checklista: spokojne zostawianie szczeniaka w domu

Aby ułatwić Ci zapamiętanie najważniejszych kroków, przygotowałam krótką listę kontrolną. Zawsze, gdy masz wątpliwości, wróć do niej i upewnij się, że wszystko zostało dopięte na ostatni guzik. Pamiętaj, że konsekwencja i cierpliwość to Twoi najlepsi sprzymierzeńcy.

1. Zabezpiecz dom: Usuń kable, trujące rośliny, małe przedmioty.
2. Przygotuj azyl: Upewnij się, że kennel, kojec lub wydzielony pokój jest bezpieczny i komfortowy.
3. Zapewnij zabawki: Przygotuj zabawki interaktywne i węchowe (kongi, maty węchowe).
4. Aktywność przed wyjściem: Zapewnij długi spacer i stymulację umysłową przed opuszczeniem domu.
5. Metoda małych kroków: Stopniowo wydłużaj czas samotności, zaczynając od kilku minut.
6. Spokojne pożegnania i powitania: Unikaj wylewnych emocji, aby nie potęgować lęku.
7. Monitoruj zachowanie: Rozważ zakup kamery domowej, aby obserwować szczeniaka.
8. Nie karz po fakcie: Nigdy nie karz szczeniaka za zniszczenia czy nieczystości zastane po powrocie.
9. Bądź cierpliwy: Proces nauki wymaga czasu i zrozumienia.
10. Szukaj pomocy: Jeśli problem Cię przerasta, skonsultuj się z behawiorystą.